Hompeltje en Pompeltje

Hompeltje en Pompeltje klommen op een berg. Hompeltje was een kaboutertje en Pompeltje een dwerg. Ze klommen heel hoog tot het topje. En schudden met hun kopje. Toen zijn ze in de berg gekropen en niemand zag ze ooit nog lopen …

Gedurende de afgelopen dagen in Chiclana bleef dit versje uit onze jeugd maar door mijn hoofd spoken. Kim en ik schaterden het uit wanneer we samen met onze ouders dit versje uitbeeldden met onze duimen. Het enige verschil met toen? Nu viel er maar weinig te lachen.

Het begon een paar uur voor vertrek. We publiceerden het ‘Help, we moeten kiezen’ filmpje en voelden ons de (Spaanse) koning te rijk. De zoektocht kwam tot een eind, concrete stappen lonkten om de hoek.

Ze klommen heel hoog tot het topje

Maar plots was er een bericht van de makelaar. Keuze nummer twee was verkocht. ‘Minder keus, minder kopzorgen’ grapten we na de eerste teleurstelling waarna we vol goede moed in het vliegtuig stapten.

Kim en Wendy, bed and breakfast, ik vertrek, ik vertrek ooitEen paar uur later, we zaten net in onze Andalucia-vibe en dronken een tinto de verano, kregen we te horen dat keuze nummer een uit de verkoop was gehaald.

We schudden met onze kopjes en zijn in de berg gekropen

Het voelde meer alsof we de hoogste berg van de Sierra Nevada afdonderden. Was dit een grap? Probeerde het universum ons iets te vertellen? We voelden ons vreemd. Een gevoel dat sterker werd toen we de volgende ochtend wakker werden in een donkergele wereld. Het had ’s nachts zand uit de Sahara geregend en heel Chiclana lag bedolven onder een vieze stoffige deken.

En niemand zag ze ooit nog lopen

Moesten we hier wel mee doorgaan? De vorige keer dat we hier waren werden we getrakteerd op het ergste noodweer sinds tien jaar, nu weer deze vieze regen. Probeerde iets of iemand ons te vertellen dat we dit niet moeten doen?

Laten wij ons ooit vertellen wat we moeten doen?

Precies. Dus gaan we door! Vol goede moed trokken we op dag nummer drie naar keus nummer drie.  Driemaal is scheepsrecht, was de vurige hoop. Keus nummer drie was, zoals jullie weten, een nieuw object. We waren nog nooit binnen geweest maar we kregen haar, een paar dagen voordat we naar Chiclana afreisden om een keuze te maken tussen een en twee, aangeboden. Anders had ze zeker met stip op nummer een gestaan.

Kim en Wendy, bed and breakfast, ik vertrek, ik vertrek ooit Een prachtig huis met genoeg ruimte voor de meest fantastische Bed and Breakfast, een stuk land eromheen waarop we nog eens drie chalets voor de verhuur kunnen plaatsen én een mega-loft waarin we met gemak woonruimte voor onszelf en voor pa en ma kunnen creëren. Bovendien gelegen op de perfecte locatie: precies tussen het strand en het centrum van Chiclana en op steenworp afstand van de golfbanen waar Chiclana om bekend staat.

Het versje van Hompeltje en Pompeltje eindigt op het moment dat ze weer tevoorschijn komen vanuit de berg. Je duimen, die je had verstopt in je vuist, ploppen tevoorschijn met een grote knal.

We zullen weer vanaf het begin moeten beginnen; uitzoeken hoe het zit met een vergunning, info opvragen bij het kadaster, opvragen van de nota simple, begrotingen maken, alles weer vanaf punt nul. Maar je bent niet voor niets een Hompeltje en een Pompeltje.

Dames en heren, hooggeëerd publiek, met hernieuwde krachten presenteren wij (met een grote knal) …

Kim en Wendy, bed and breakfast, ik vertrek, ik vertrek ooit
HOMPELTJE EN POMPELTJE! Klaar voor de volgende berg.
Advertenties

4 reacties Voeg uw reactie toe

  1. Henny Reens schreef:

    De aanhouder wint. Jammer dat jullie weer helemaal opnieuw moeten beginnen, maar als het jullie gegeven Is dan komt het goed. Tenslotte zou m’n kleindochter stage lopen en wij een vakantie adres, dus ons kunnen jullie vast boeken. Dikke kus 💋 💋

    Liked by 1 persoon

  2. Menno schreef:

    Probeer het van de positieve kant te zien. Mocht dat niet lukken dan help ik jullie nu. Afgaande op de foto’s van object nr. 3 is dat een locatie om voor te blijven vechten! Mooi licht van kleur dus binnen zal het relatief koel blijven, ook als het buiten meer dan 40 graden wordt. Ik zie op de foto nu al een leuk laagdrempelig stekje om van het ontbijt te genieten. En voor wat betreft alle inspanningen die je moet verrichten: jullie hebben intussen een zekere routine opgebouwd voor alle punten die je moet afwerken voordat alles echt klaar is. Appeltje eitje dus. De droom is nu zo dichtbij, je hoeft alleen nog maar met je ogen te knipperen om te zien dat je klaarwakker bent en het geluk naar je hand kunt zetten. Als het lukt en object nr. 3 wordt Las Dos Hermanas dan zeg ik – om Kim te citeren – “Toppie!”.

    Liked by 1 persoon

    1. Wendy Louise schreef:

      Thanks so much uncle! X

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s